Vázquez Almuíña aposta pola atención temperá e a rehabilitación para mellorar as capacidades dos enfermos neurodexenerativos

O conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, salientou hoxe que a atención temperá e a rehabilitación permiten ás persoas con enfermidades neurodexenerativas optimizar as súas capacidades, previndo complicacións e mellorando ás súas habilidades persoais e sociais. Así, no que se refire ao manexo destes pacientes, a utilización deste tipo de servizos debe desenvolverse no sistema sanitario máis aló da abordaxe farmacolóxica, considerou.

Tamén avogou por mellorar a súa atención sociosanitaria, proporcionando un sistema integral de coidados e continuidade asistencial. Para isto, explicou, é prioritaria a coordinación dos distintos organismos e institucións involucradas. Neste sentido, a Consellería de Sanidade vén desenvolvendo accións conxuntas con asociacións de pacientes, a través da Escola de Cidadáns, e colabora coa Consellería de Política Social na abordaxe de diferentes situacións que transcenden o ámbito sanitario.

Vázquez Almuíña, quen presidiu hoxe a inauguración do XXX Congreso Nacional de Enfermidades Neuromusculares, afirmou que é “fundamental” que aquelas persoas que padecen estas doenzas atopen apoio e axuda para a resolución das súas necesidades.

Arredor de 4.000 galegos están afectados por algunha das 150 patoloxías incluídas neste amplo grupo de enfermidades crónicas, progresivas e neurodexenerativas; moitas das cales clasifícanse como enfermidade rara, o que condiciona moito tanto a súa abordaxe como o seu tratamento.

Desde 2009, en España, a través da Estratexia en Enfermidades Raras do Sistema Nacional de Saúde -que se complementará proximamente coa aprobación da Estratexia en Enfermidades Neurodexenerativas- véñense desenvolvendo unha serie de iniciativas e esforzos encamiñados a conseguir mellorar todos os aspectos asistenciais.

Entre elas, o conselleiro destacou a prevención, o diagnóstico e o tratamento -tanto farmacolóxico como rehabilitador-, entre as cuestións encamiñadas a conseguir unha maior calidade de vida para estes doentes, pero tamén para as súas familias e coidadores, xa que estas enfermidades xeran unha grande discapacidade, perda de autonomía persoal e cargas psicosociais.

Mellorar a información e os recursos dispoñibles para a súa atención, ter un rexistro que permita unha visión da magnitude do problema, a creación de centros de referencia que acumulen experiencia no manexo dos pacientes e presten unha atención integral e multidisciplinar ás súas necesidades e a centralización da investigación de patoloxías concretas en grupos específicos de investigadores, enumerou Vázquez Almuíña, son as claves que se poden desenvolver dende o sistema sanitario para mellorar a atención destes pacientes.