A acusación considera unha agravante o abuso de confianza de Castiñeiras

A acusación particular na causa polo roubo do Códice Calixtino, que representa á Catedral de Santiago, criticou o “abuso de confianza” demostrado polo principal acusado, José Manuel Fernández Castiñeiras, á hora de subtraer obxectos da Catedral e o propio Calixtino, o que considera unha “agravante”, e pediu que “non se axuíce ao Cabido, á vítima” polas escasas medidas de seguridade presentes na basílica.

Así o indicou o avogado da acusación, José Antonio Montero, na undécima e última xornada do xuízo, na que elevou a definitivas as súas conclusións provisionais e mantivo as penas que reclama para os tres acusados.

Nunha intervención salpicada pola lectura de versículos da Biblia, o letrado quixo incidir e “facer unha reflexión” sobre a “agravante” do “abuso de confianza”, dada a “relación especial” que existía entre Fernández Castiñeiras e a Catedral.

Para o avogado, esta “confianza”, que “inhibe a sospeita” sobre o exelectricista, supón un “plus de culpabilidade”, sobre todo tendo en conta que os clérigos “foron educados” en altos “niveis éticos” e baixo a premisa de “perdoade e seredes perdoados”, o que lles fai difícil comprender a “obriga da denuncia”.

A actuación de Fernández Castiñeiras, segundo o avogado da Catedral, viuse favorecida pola información da que dispoñía, tanto das rutinas como da situación do diñeiro, que “sabía que non se ía botar en falta” porque non existía “ánimo de lucro”.

Para o avogado da acusación, Castiñeiras levou a cabo un “plan preconcibido” que “se iniciou con pequenos furtos e rematou co roubo do Códice Calixtino”, elementos reflectidos tanto nas súas libretas como en descádrelos de caixa e nas gravacións da administración.

DIÑEIRO

Jose Antonio Montero considera que os datos da Catedral acreditan a subtracción “continuada” de diñeiro e cre que a pericial incorporada pola defensa sobre os seus supostos aforros “nada achega” á causa, dado que se basea nunha “estimación” e deixa fóra datos como que en 2005 o principal acusado deixou de traballar tras sufrir un ictus.

Paralelamente, quixo “salientar” o estraño de que unha persoa que, segundo o psicólogo que compareceu na sala, “garda toda a documentación propia” pola súa “síndrome acumulativa”, non achegue “nin un só documento de empréstito ou de depósito” sobre a suposta inversión destas cantidades. “A mi chámame poderosamente a atención”, sinalou.

Montero considera “perfetamente acreditado” que Fernández Castiñeiras levou adiante un “delito continuado de roubo”, xustificado en elementos como as súas propias libretas, o descadre da Catedral, as imaxes gravadas na basílica ou a súa declaración “en presenza xudicial con asistencia letrada”.

Nesta declaración, onde Manuel Fernández Castiñeiras confesou estes delitos, o avogado da acusación rexeitou que existise “presión” e eloxiou a actitude nelas do Ministerio Fiscal, que “estivo a velar por que a declaración fose en condicións aceptables para a persoa que estaba a declarar”.

Tras cotexar o diñeiro dos rexistros coas contas bancarias, apuntou o letrado da acusación, os investigadores determinaron que “o diñeiro de consumo diario non proviña da pensión”, o que reforza a teoría do roubo, así como “a cantidade de moeda estranxeira” localizada.

“Non ten sentido nunha persoa normal posuír semellante cantidade de divisas estranxeiras e si ten sentido na Catedral de Santiago”, apuntou Montero, quen recordou que o día da súa detención Castiñeiras tiña enriba 4.200 euros e 400 dólares en metálico. “Di que é para o taller, que lle gusta pagar en efectivo, pero non se entende que os talleres do Grove poidan aceptar dólares”, ha ironizado.

Non obstante, ao igual que fixo o fiscal, a acusación modificou nas súas conclusións a cantidade que reclama a Fernández Castiñeiras e a adaptou ao informe pericial realizado dende a Catedral. Por iso, Montero rebaixou a cantidade inicialmente reclamada ata os 2.454.000 euros.

DOCUMENTACIÓN E CÓDICE

Entre outros elementos, o avogado da acusación fixo fincapé na documentación da Catedral localizada en poder de Castiñeiras, recoñecida por distintos integrantes da basílica, así como os 10 facsímiles con “número correlativo” dos que dispoñía e que “non ten sentido que se comprasen”.

Ao mesmo tempo, rexeitou a tese de que “a porta” da cámara do Códice quedou mal pechada e roubouno nun descoido, tal e como dixo na súa primeira declaración, dado que á hora á que afirma que iso sucedeu “as cámaras do claustro non o gravan” e si o fan máis temperán, sobre as 7.00 horas.

José Antonio Montero sostivo de novo a tese da vinganza cara ao exdeán como motivación para o roubo do Códice, dado que, recordou, “era coñecido que o peor que lle podía pasar era que lle pasase algo ao Códice”

“Tiña ánimo de vingarse, de amolalo, porque non se solucionara o seu problema”, apuntou o avogado, ao tempo que indicou que se quixese devolver o Códice o podería facer cando, tras o roubo e ao diminuír a presión policial, regresou en novembro de 2011 a subtraer cousas do despacho do administrador. “Coa mesma impunidade que entraba na Catedral a roubar podía devolver o códice, pero non hai ese arrepentimento”, resolveu.

RECEPTACIÓN DE MULLER E FILLO

Sobre a posibilidade de que, como declararon, a muller e fillo de Fernández Castiñeiras descoñecesen a súa actividade ilícita, o letrado da Catedral recordou que asistiron á venda do piso da Lanzada, que se pagou con “diñeiro en efectivo” cando coñecían que “Manuel non traballaba”.

“Queriamos crer por esta acusación na posibilidade, cando se iniciou xuízo, de que dona Remedios e don Jesús se mantivesen á marxe da comisión delituosa”, dixo o avogado quen, non obstante, a “resultas de como se desenvolveu o xuízo oral”, pono en dúbida.

Para concluír, non obstante, Montero fai referencia á sonorización recollida no piso da familia para deixar aberta a posibilidade de que este coñecemento non se producise e de que a información sobre a “realidade familiar” do seu marido que se esixe a “banqueiros, infantas, políticos ou profesionais” non poida facerse co “nivel cultural” dos outros dous acusados. “Por iso deixamos ao difícil labor do tribunal dilucidar a existencia ou non da súa autoría”, indicou.

O avogado da acusación rexeitou que, como reclama a defensa, se produciran dilacións indebidas e criticou que, aínda que proporcionara unha pericial psicolóxica, Fernández Castiñeiras rexeitase no seu momento someterse ao exame oficial forense do Imelga.

SENTENZA DE CONFORMIDADE

Para concluír, facendo de novo mención a versículos da Biblia, o avogado asegurou que foi “moi difícil” para o Cabido “separar o ámbito moral do penal”, dada a súa “vontade de comparecer, dende un punto de vista moral”.

“Unha cousa é que se perdoe e outra que se defenda a vítima”, recordou o avogado, quen, coa base dun suposto “arrepentimento”, desvelou que a acusación estivo “en disposición” de alcanzar unha “sentenza de conformidade”. “Non obstante, non consta o seu arrepentimento”, lamentou.

En boca do avogado, a Catedral trasladou a mensaxe de que o diñeiro que reclaman a Fernández Castiñeiras “non é propio” da basílica, senón que corresponde “aos fieis”. “Por iso procede esa reclamación, aínda que sabedores de que teñen que exercer esa administración cun maior rigor”, concluíu.