O exadministrador de Catedral non dixo que faltaba diñeiro nas caixas fortes para non xerar alarma

O administrador da Catedral de Santiago no período anterior ao roubo do Códice Calixtino, Manuel Iglesias, afirmou este mércores que as súas “sospeitas” sobre o autor dos roubos de diñeiro que detectou nas caixas fortes da basílica se dirixiron ao agora acusado, José Manuel Fernández Castiñeiras, por unha “serie de indicios” que le “parecían sospeitosos”. Aínda así, admitiu que non comunicou a falta de diñeiro para “non xerar alarma”

O exadministrador compareceu como testemuña na terceira xornada do xuízo que se segue polo roubo do Códice Calixtino, polo que están acusados tanto Fernández Castiñeiras como a súa muller e o seu fillo.

“Oíra que subtraera diñeiro na Corticela”, indicou a testemuña, que apuntou ademais a “relacións sospeitosas cunha empresa”. A estes “indicios” sumábase, ademais, a estreita relación que Fernández Castiñeiras mantivo no seu momento cun antigo administrador da Catedral, Martínez Bretal, que se atopaba cego.

“Tiña con Castiñeiras unha amizade especial, de confianza mutua”, explicou Manuel Iglesias, quen identificou como do seu despacho e da caixa forte as chaves localizadas en propiedade do exelectricista, aínda que el non llas facilitara.

NON XERAR ALARMA

Manuel Iglesias notou que “faltaba diñeiro” nas caixas fortes que se situaban no seu despacho dende 2003, cando chegou a este posto Non obstante, a información da que dispoñía era que só el dispoñía das chaves do seu despacho e da caixa forte, polo que tanto el como o contable mostraron os seus sorpresa cando nos sucesivos recontos detectaron un “desfase”.

“Fixemos varios arqueos e comprobamos que as subtraccións se repetían”, declarou Manuel Iglesias, que contou como el mesmo e o seu colaborador eran os encargados de contar e transportar os fondos que ingresaba a Catedral. Neste sentido, indicou que “tiña a convicción de que había alguén que tiña unha chave da caixa forte”.

Non obstante, decidiu non comunicar ao Cabido a falta de fondos co fin de “non xerar alarma”, coa intención de detectar el mesmo o ladrón. Ao daquela deán, José María Díaz, si lle dixo que faltaban fondos, aínda que non lle concretou a cantidade.

O propio xuíz preguntou a testemuña acerca da “pasividade” mostrada ante as sucesivas faltas de diñeiro, dado que a detectou en 2003 pero non actuou poñendo cámaras ata 2010, e nin sequera entón informou as autoridades e os membros da Catedral. “Eu tiña a certeza de que algún día descubririamos a causa”, respondeu.

CÁMARA DE VIXILANCIA

Coa “esperanza de poder localizar a quen subtraía o diñeiro”, Manuel Iglesias comunicou ao deán que ía instalar unha cámara de seguridade no seu despacho -algo que se fixo no ano 2010- para identificar o ladrón. Non visionó as imaxes desa cámara, que tivo que ser cambiada por un fallo, porque “non a sabía accionar”.

Ademais, “pouco antes da desaparición do Códice” cambiou o diñeiro de caixa forte e deixou no seu despacho unha “pequena cantidade” como “reclamo” para o ladrón. Esta cámara captou a Fernández Castiñeiras entrando na estanza e abrindo a caixa forte, aínda que as imaxes non foron visionadas ata despois de localizar o Códice. Manuel Iglesias non falou tampouco da subtracción de diñeiro aos policías que investigaban o roubo do Códice ata despois da detención de Castiñeiras.

AMEAZAS

Manuel Iglesias narrou, ademais, ante o tribunal as ameazas das que foi vítima despois de que Fernández Castiñeiras rompese a súa relación laboral coa Catedral.

O acusado, xunto co seu avogado, mantivo no seu momento unha reunión con Manuel Iglesias para reclamarlle que o fixese un contrato polos seus labores na Catedral, exhibindo un contrato que, segundo a testemuña, era falso, dado que Fernández Castiñeiras traballaba como autónomo.

Aínda que deixou de traballar na basílica a raíz de sufrir un ictus, a súa presenza na Catedral era constante por unha “autorización implícita” derivada dos seus anos de relación. “¿Pódese dicir que era unha persoa de confianza?”, preguntou o avogado da acusación. “Para mi non o era”, sentenciou a testemuña.

De feito, Igrexas contou que o exelectricista “chegou a amenzarle” dicíndolle que “coñecía todos” os seus “hábitos de vida” e que “pagara 300 euros a un marroquí” para que le “dese unha malleira”. “Díxome que era o diñeiro mellor gastado da súa vida”, apuntou.

“Eu tomeino a broma, pero un día veume un señor de aparencia marroquí á sancristía e díxome: con vostede teño eu que arranxar certas cuestións”, contou a testemuña, aínda que despois de aquilo non regresou.

Así mesmo, Fernández Castiñeiras tamén se presentou nunha ocasión “co traxe de faena” na sancristía e ameazouno “cun pau”, dicindo que se saía a dicir misa “ía haber máis que sangre”.