Inaugúrase na Coruña a mostra ‘Rumores, conversacións’

O Concello da Coruña, a través da Concellaría de Cultura que dirixe Ana Fernández, informa da inauguración, mañá martes, 25 de marzo ás 20.00 horas no Quiosco Alfonso, de móstraa Rumores, conversacións que propón un paseo polos mellores momentos da colección do Museo Estremeño e Iberoamericano de Arte Contemporánea, MEIAC, a través dunha selección de obras de 40 artistas, entre os que están os galegos Xesús Vázquez e Manuel Vilariño. A mostra reúne traballos excelentes cos que, de modo intencional, provócanse diálogos e tensións, na certeza de que os rumores e as conversacións que se suscitan prolongan o sentido e actualidade das obras.

A mostra arrinca enfrontando dúas pinturas que definen dúas actitudes, a reflexiva de Equipo 57 e a vivencial de Ray Smith, cuxa convivencia está na orixe da colección: a orde compositivo, o equilibrio e a medida fronte á imaxinación desbordada, a pintura capaz de narrar varias historias ao mesmo tempo (a visible, a reflexión pictórica e a visión persoal). A partir dese enfrontamento, exposto como resumo do interese co que, desde o MEIAC, analízase o mellor do pasado e búscase a súa confrontación co novo, sucédense as imaxes, os encontros.

Organizada polo concello coruñés, Rumores, conversacións conta coa colaboración da Xunta de Estremadura. Ocupa o Quiosco Alfonso e Palexco, para os que se seleccionaron obras pensando nas súas condicións espaciais: de menor formato no primeiro e de gran escala no segundo.

No Quiosco Alfonso, xunto á pintura construtiva de Equipo 57 e a figuración solta de Ray Smith, preséntanse diálogos case naturais, como os que manteñen Juan Uslé, Xesús Vázquez e Juan Navarro Baldeweg; ou as procuras que comparten Jose Pedro Croft, Pedro Cabrita Reis, Rui Chafes e Fernando Sinaga, con Florentino Díaz e Juan Francisco Isidro dándolles réplica ou prolongación. A idea da confrontación ou do diálogo prosegue por salas nas que conviven Andrés Serrano, Noé Sendás e Manuel Vilariño, con obras nas que a intensidade é levada cara ao límite. Fronte a eles, Francis Alys, Liliana Porter e Gabriel Orozco parecen defender un xogo máis sutil, case de liña clara. Santiago Sierra, Jorge Molder, Paulo Nozolino e Antonio Muntadas teñen os seus espazos propios, mentres as chiscadelas establécense entre Gerardo Suter e Mario Cravo Neto ou entre Yolanda Herranz e Marta María Pérez Bravo. Un pulso claro, de afirmacións, de presenzas, é o que manteñen José Bedia, Alberto Carneiro e Adolfo Schlosser, mentres João Onofre e Alfredo Jaar dan aos seu aires máis poéticos, de suxestións. A apertura visual dos espazos do Quiosco Alfonso facilita relacionar os traballos.

No Palexco, polas especiais dimensións da sala, móstranse pezas de gran formato. Abren o percorrido unha pintura de Carlos Capelán e unha instalación de Óscar Muñoz xunto a unha escultura de Susana Solano, dando paso a unha serie de obras realmente mestras de Alfredo Jaar, Helena Almeida, Julião Sarmento, Lourdes Murillo, Michael Biberstein, Ângela Ferreira, Jorge Macchi e Juan Muñoz.

O rigor, a medida e a intención poética e política únense nun conxunto de obras no que é fácil seguir crávelas da arte de finais do século XX, ver as razóns e obxectivos que perseguiron os escultores ou as direccións dunha pintura que se pregunta constantemente pola súa vitalidade. A exposición quere incidir na importancia que, coma se tratásese dunha nova dimensión, ten a idea do rumor, da conversación, na arte contemporánea.

As obras expostas pertencen ao Museo Estremeño e Iberoamericano de Arte Contemporánea, MEIAC. Situado en Badaxoz e inaugurado en maio de 1995, definiu as súas intencións desde o seu arranque, froito dunha reflexión previa sobre a paisaxe, a cultura, a historia e as necesidades de Estremadura. O resultado é a decisión de establecer vínculos entre a arte estremeña, o peninsular e o que se realiza en América, a través de foros de debate, exposicións e unha colección de obras que se inicia coa apertura do museo. Unha filosofía que, si hoxe parece lóxica, no seu momento tivo moito de innovadora, aínda que contou co inmediato respaldo de portugueses e latinoamericanos.

Uns anos de adquisicións certeiras, o reflexo do programa expositivo e posteriores incorporacións máis illadas, resúmense nun conxunto que ten como momentos fortes a revisión do panorama estremeño desde claves contemporáneas, un repaso ás razóns da escultura fixadas a finais do século XX e a ambición da pintura figurativa deses anos, así como as saídas desde a fotografía, o vídeo ou os novos medios, con especial mención ás vinculadas coa rede. Á inauguración asistirá Antonio Franco, director do MEIAC desde a súa fundación e verdadeiro artífice do seu proxecto e identidade.