Un empresario asturiano declarou que non había dúbida de que Orozco era o destinatario de 2.000 euros mensuais

   Na súa declaración en marzo de 2011 ante a xuíza instrutora da ‘Operación Pokémon’, Pilar de Lara Cifuentes, recollida no sumario, o empresario asturiano afirmou que cando entraron en conversacións para que Cechalva fixésese coa concesión do guindastre de Lugo “a condición indispensable era pagar 2.000 euros ao mes ao alcalde”.

   Tamén manifestou que “realmente” non sabía si entregábase ou non ese diñeiro ao alcalde e incidiu en que para entrar en Oviedo nesa concesión “non tiveron que pagar ningún diñeiro a ninguén”. No entanto, admitiu que el e os seus outros socios aceptaron a proposición e recoñeceu que “si” sabían de antemán que lles ían a dar a concesión.

   Ademais, afirmou ante a xuíza que tiveran que pór un agasallo nunha cea para “un político” para o que deron diñeiro do seu peto, 4.000 euros entre catro. Respecto diso, sinalou que entendeu que o presente “sería para o alcalde”, porque “Javier (Reguera) sempre falaba do alcalde por aquí ou por alá”.

   Respecto diso, preguntado si separaban todos os meses algunha partida para pagar eses 2.000 euros, o empresario asturiano insistiu en que “si”, que ese montante “saía da caixa B”. Cuestionado entón por que o sabía, afirmou que “porque era o que estaba falado” e na “caixa B puña pago X,X,X,X dous mil euros”.

   Neste sentido, preguntado que significada “X,X,X,X”, o empresario indicou que “iso é o alcalde”, que era para “poder dar un nome, por si alguén o detectaba logo”, sinalando que era un primo doutro dos socios da empresa, Manuel Santiso, o que escribía eses documentos.

   Deste xeito, preguntado si existía algunha dúbida acerca de que “X,X,X,X” era o alcalde, Álvarez declarou que “non”, que era o rexedor “segundo dicía Javier”. Tamén explicou “a intención” deste “de conseguir a maioría da empresa porque, segundo dicía el mesmo, tiña que garantir o pago ao alcalde, que se comprometeu a isto e conseguindo a maioría era a única forma de ter garantido que ía cumprir coa súa palabra e seguir facendo os pagos”. “Que a concesión non se dá así porque así”, sentenciou.

   Sobre estas manifestacións, ao ser preguntado no interrogatorio, segundo consta no sumario, si dispón dalgunha outra proba que verifique que “X,X,X,X” é o alcalde dixo que “non”.

FACTURAS FALSAS

   Ademais, o empresario asturiano explicou na súa declaración que a empresa tiña “facturas falsas” de gasoil e de reparacións, sinalando que ao ano na caixa B poderíanse sacar uns “100.000 euros máis ou menos”.

   Así mesmo, admitiu que lle quitaron do medio” porque “nunca estaba de acordo coa caixa b” e porque “como lle estaban molestando falou mal de Javier a Santiso e a Javier pareceulle fatal”. Tamén admitiu que tiña “medo de contar todo” o que sabe porque lle ameazaron” con querelas.

   O empresario indicou á xuíza que a documentación de Cechalva da caixa B estaba na nave de Sanle, no polígono lucense de Ou Ceao, na oficina “ao fondo á esquerda”, onde hai unha serie de andeis.

“MOVEMENTOS RAROS”

   No marco da súa declaración, o empresario asturiano sostivo, así mesmo, que o entón concelleiro de Lugo Francisco Fernández Liñares, que fora detido e está imputado na causa, “metíase” en aspectos da empresa concesionaria porque “quería que o guindastre levasen un servizo limpo, que quería saber como ía o funcionamento”.

   Tamén, preguntado que clase de “movementos raros” viu, declarou que vía que “había cheques” e “saídas de diñeiro” que lle chamaban a atención, como os gastos de gasoil. Así, dixo que se podían emitir a razón de 10.000 euros, e en lugar de cargalas directamente ao banco, páganas por cheques facendo catro cheques que non chegan a 3.000 euros cada un e mesmo hai cheques que fan o mesmo día”.

   No seu relato, indicou, ademais, que recollían “gastos falsos” por exemplo co gasoil, xa que “os gastos reais en tal concepto eran 8.000 euros anuais”. Tamén indicou que o ultimo ano, dixeron que había beneficios “de 24.000 euros” cando o asesor antes de pechar as contas dixo que había “54.000 euros”, polo que “polo camiño quedaron 23.000 euros” que non sabe onde foron a parar.

   Álvarez sinalou, ademais, a Liñares como o que “estaba detrás do guindastre”, que mesmo “Javier dicíalle que Liñares tenia o control das empresas do Concello, concretamente das empresas que concursaban no Concello”.

   Así, preguntado por que sospeita que se fixeron pagos a políticos dixo que “home, que che digan que che van a dar unha concesión, que logo digan que o Liñares está detrás do guindastre”.

HOME DE PALLA

   Por mor desta declaración a xuíza instrutora recolleu nun auto que a testemuña “suxire que Javier poida ser un home de palla de Liñares” e fai fincapé en que lle confesou que “Liñares tiña o control da empresa do guindastre como da maior parte das empresas que xestionaban servizos municipais”.

   No entanto, en relación á “condición indispensable” apuntaba de pagar todos os meses 2.000 euros ao alcalde a cambio da concesión do guindastre, a xuíza certifica que a testemuña “non achega ningunha proba documental”, aínda que indica que no acto de declaración “achegou diversas anotacións supostamente asinadas por Javier e Manuel Santiso sobre os supostos pagos da caixa B”.

   A instrutora recolle nun auto, ademais, que a través dunha gravación “pódese escoitar como Santiso solicita a José Luís Álvarez que si é chamado a prestar declaración amenta e negue calquera relación de Javier co guindastre”.

INVESTIMENTO SIMULADO

   Sobre este empresario e o seu outro socio asturiano Vixilancia Aduaneira elaborou un informe xudicial posterior no mes de xullo de 2011 no que reflectía que José Luís Álvarez “estaría en disposición de obter unha subvención dun organismo público aínda non determinado que sería destinada ao financiamento dun proxecto empresarial relacionado coa actividade marítima”.

   Respecto diso, sinala Aduanas que a convocatoria para obter a subvención “non fora publicada cando o investigado xa coñecía a súa próxima publicación e as bases da mesma”. Así, conclúe que “parece que o verdadeiro obxectivo sería ter terminado o proxecto completo para que, no momento no que se convoque a oferta de subvención, tramitar a solicitude, tendo en conta que o prazo dispoñible xa coñecen que sería de cinco días e a súa verdadeira finalidade sería aparentar documentalmente un investimento máis ficticio que real”.

   Vixilancia Aduaneira sinala no mesmo informe que “o tráfico de influencias parece xa haberse consumado, por canto xa coñecen a existencia da axuda e as súas condicións antes de haberse publicado, instando o subvencionador ao seu intermediario para que busque un subvencionable”.