A Fiscalía rebaixa a 45 anos as penas de prisión para a rede acusada de trata de nixerianas en Vigo

Xuízo pola trata de mulleres

A Fiscalía rebaixou de 65 a 45 anos as penas de prisión que reclama para Joy I., o seu marido Osaretin U., e o seu irmán Frank Isaac O.I., que foron xulgados na sección quinta da Audiencia Provincial de Pontevedra, con sede en Vigo, e aos que acusa de varios delitos, entre eles, inmigración clandestina, trata de seres humanos con fins de explotación sexual ou falsidade documental.

Na última xornada do xuízo, celebrada este xoves, o Ministerio Público modificou a súa petición de penas, aínda que mantén que os acusados formaban parte dun grupo criminal que se dedicaba a captar mulleres en África e trasladalas a Europa dende Marrocos.

Así, pediu que Joy sexa condenada a 21 anos e medio de cárcere polos delitos de pertenza a grupo criminal, inmigración clandestina (en concurso con outros delitos), trata de seres humanos con fins de explotación (en concurso con outros delitos) e dous delitos contra a integridade moral de dous menores, fillos de dúas vítimas da rede.

Ao seu marido, Osaretin, acúsao tamén de pertenza a grupo criminal, inmigración clandestina, dous delitos contra a integridade dos nenos e un delito continuado de falsidade documental, ao entender que falsificou dous permisos de residencia que foron localizados na entrada e rexistro da súa vivenda. Para el solicita 12 anos e medio de cárcere.

Para o terceiro acusado, Frank Isaac, ao que considera autor dos delitos de pertenza a grupo criminal, inmigración clandestina e trata de seres humanos, reclama penas que suman 11 anos de prisión.

Pola súa banda, a acusación particular tamén rebaixou a petición de penas, de 42 anos e medio a 37 anos. No seu caso, mantén as mesmas acusacións que o ministerio público, aínda que non acusa dos delitos contra a integridade dos menores, xa que o seu patrocinada, unha das testemuñas protexidas, non ten fillos, e non se viu prexudicada nese aspecto.

TESTEMUÑAS POLICIAIS

Nesta última sesión do xuízo, declararon testemuñas policiais que interviñeron na detención dos acusados e no rexistro da vivenda, onde tiñan “confinados” os dous menores, fillos de dúas vítimas da rede. Os axentes ratificaron que os nenos estaban “extremadamente delgados”, que un tiña cicatrices de queimadura nas costas, e que había un ‘baby’ anoado a unha das camas, co que un dos nenos fixo ademán de atar o axente que o rescatou.

Os policías tamén sinalaron que, froito das intervencións telefónicas, captaron conversacións entre Joy e Peter nas que falaban das rapazas e da débeda que tiñan que pagar, así como diálogos entre o acusado Frank e outra rapaza, nos que el admitía que se dedicaba a “negocios sucios”, e que daba instrucións ás mulleres interrogadas pola Policía para que mentisen e negasen os feitos.

ACUSACIÓNS

Na presentación dos informes finais, a fiscala sinalou que “quedou acreditada” a comisión do delito de inmigración clandestina, e indicou que existía un “pacto de conivencia” entre a acusada Joy e o seu irmán Peter, que captaba as vítimas en Nixeria e as enviaba á súa irmá a España dende Marrocos.

A acusación pública remitiuse á proba practicada en xuízo para insistir en que os acusados formaban parte dun grupo organizado para captar, trasladar, aloxar e, posteriormente, explotar as mulleres. Tamén destacou “a violencia despregada contra elas”, polas ameazas e a “grande intimidación”, e o uso dos menores como medio coercitivo.

Aínda que admite que a participación de Osaretin e Frank puido ser secundaria, sinalou que ambos os dous colaboraban na rede: o primeiro trasladando á rapazas e aloxándoas na súa casa, e o segundo contribuíndo á presión ao chamalas por teléfono para reclamarlles a débeda. A acusación particular subscribiu todos estes argumentos.

DEFENSAS

Pola súa banda, as defensas reclamaron a libre absolución dos seus patrocinados. No caso de Osaterin e de Frank, os letrados indicaron que non existen probas obxectivas da súa participación nos delitos; e no caso de Joy, a súa avogada indicou que a acusada se limitaba a “atender as peticións do seu irmán Peter” e que o diñeiro que as mulleres ingresaban nas súas contas era para el.

Dos tres acusados, solo Joy fixo uso do seu dereito a pronunciarse ao final do xuízo, e fíxoo para insistir en que era allea aos negocios de Peter, e que o diñeiro que recadaba das mulleres era para el. Así mesmo indicou que non obtivo ningún beneficio da súa relación con ese irmán afincado en Marrocos e concluíu pedindo perdón: “Se fixen algo malo levando esas mulleres á miña casa, que me perdoen, nunca volverei facelo”.