publicidade hoxe
Publicidade
omeulibro1

Ordenan a apertura de peza separada da posible apropiación indebida de Marina Castaño do IVE de obras na Fundación Cela

PUBLICADO EN: Noticias de GaliciaA CoruñaLocal PortadaPadrónPortada esquerda
A-
A+
Europa Press

A Audiencia provincial da Coruña decretou a apertura dunha peza separada en relación á suposta apropiación indebida por parte de Marina Castaño do IVE procedente de obras realizadas na Fundación Cela, á vez que rexeitou os recursos relativos ao peche da instrución por malversación de fondos públicos na Fundación Cela e ratificou que a causa será xulgada por un xurado popular.

Así se pronunciou a Audiencia Provincial en resposta a un recurso conxunto presentado pola defensa da viúva do Premio Nobel e pola representación do que foi xerente da Fundación Cela, Tomás Cavanna, ambos investigados por supostas irregularidades na xestión desta entidade xunto co exconselleiro Dositeo Rodríguez e a súa filla, Covadonga Rodríguez.

Neste auto, a Audiencia estima parcialmente o recurso no relativo á posible apropiación indebida do IVE de obras realizadas na Fundación Cela como na suposta contratación fraudulenta dun empregado a cargo da entidade para labores privados.

Sobre a primeira cuestión, a Sala recoñece que as cuestións relativas ás devolucións do IVE “non son enxuiciables polo tribunal de xurado”, como o resto da causa por malversación de caudais públicos, “nin poden considerarse conexos cos anteriores”.

En particular, lembra que estes feitos se produciron “con anterioridade a maio de 2010″, é dicir, cando a Fundación Cela “era de natureza privada”, así como as entidades supostamente implicadas, polo que “os recorrentes non actuaban como funcionarios públicos a efectos penais”.

Para que esta causa se xulgue na súa canle pertinente, a Audiencia Provincial ordena ao xulgado instrutor que “proceda a deducir testemuño” dos elementos de relevancia sobre estes feitos e que, previa repartición, se forme unha “causa separada no xulgado competente” para “depurar as responsabilidades nas que poderían incorrer” tanto Castaño como Cavanna por “apropiación indebida”.

DEDUCIÓN DO IVE

Nun informe pericial incluído na causa, señalábase que a entidade Lengua y Literatura, Agrupación de Interese Económico (AIE), constituída con capital da Fundación Camilo José Cela (ao 80%) e Marina Castaño (20%), absorbeu o IVE das obras de rehabilitación de dous inmobles pertencentes á entidade, que foron subvencionadas con fondos públicos.

Lengua y Literatura constituíuse o 27 de xullo de 1998 cun fondo operativo de 500.000 pesetas e o seu obxectivo social era “administración, tenencia, rehabilitación, explotación e arrendamento de inmobles que sexan propiedade dos seus socios”, é dicir, xestionaba fundamentalmente propiedades da Fundación Cela. A achega de Marina Castaño fíxose a través da sociedade Letra y Tinta SL, que dirixía a xornalista desde Madrid.

O informe pericial, apuntaba a que a AIE “recuperou o IVE nas facturas pagas pola rehabilitación e equipamento das casas números 5 e 8 dos cóengos (parte do complexo onde se asenta a fundación)”, que fundamentalmente foron subvencionadas con “fondos públicos”.

Segundo constataba este mesmo documento, a “recuperación do IVE” foi a “causa primordial e única” da creación da agrupación de interese económico, para o que se baseaba na acta fundacional e no informe do director xerente.

SOBRESEMENTO PARCIAL

Por outra banda, a Sala acorda o “sobresemento provisional parcial” da parte relativa á suposta contratación con cargo á Fundación dun traballador privado de Marina Castaño.

En particular, a Audiencia non observa o “debido encaixe punitivo” destes feitos na causa, lembra que se produciron cando a Fundación era privada e recoñece que “o coñecemento e valoración” dos mesmos “non corresponde á Xurisdición” que abarca o resto de elementos.

REXEITA OS DEMAIS RECURSOS

Finalmente, en varios autos, a Audiencia Provincial rexeita a petición realizada por todos os imputados de sobreseer a causa e apoia a necesidade de que o caso sexa xulgado por un Xurado Popular.

Os catro investigados pediran o sobresemento da causa alegando que se produciu vulneración de dereito á tutela xudicial efectiva por atribuírlles un delito de malversación de caudais públicos, que debe ser cometido por un funcionario”.

Con todo, do mesmo xeito que realizou a xuíza de Padrón en primeira instancia, a Audiencia lembra que a xurisprudencia “mantivo sempre unha concepción ampla do concepto penal de funcionario público”, que “non esixe as notas de incorporación nin de permanencia, senón, fundamentalmente, a participación na función pública”.

Tras defender o “exhaustivo labor de investigación” do xulgado de instrución, a Sala considera que, desde a modificación dos estatutos da Fundación o 27 de maio de 2010, esta era pública”, aínda que o feito non se recoñeza de forma explícita até 2012, xa que recibía máis do 50 por cento dos seus fondos desde a Administración.

“Desde 2010, os recorrentes eran funcionarios públicos a efectos penais, por desempeñar funcións nunha fundación do sector público”, recolle o auto, que ratifica o carácter de “caudais públicos” das cantidades investigadas e considera que o “núcleo central” dos acontecementos “tivo lugar cando a fundación era pública”.

INDEMNIZACIÓN

Neste punto, fai referencia á indemnización de Tomás Cavanna, que cobrou 150.000 euros por un despedimento que, “presuntivamente” foi “un cesamento máis ou menos voluntario” e asegura que “houbo unha negociación entre as partes para determinar o monto indemnizatorio”, como se desprende do “contido dos correos” electrónicos entre os investigados.

De feito, a Audiencia considera que están fundamentadas as accións encamiñadas para “simular un despedimento por causas obxectivas”, cando se trataba dunha marcha do empregado acordada e á carta”.

“En varias pasaxes recoñece que a Fundación carece de fondos e que, como o diñeiro se pagara con fondos públicos, a Consellería de Cultura debía estar de acordo”, di o auto, que estima o prexuízo para o erario nuns 50.000 euros, mentres que para a Fundación era “neutral”, dado que “á fin e ao cabo non ía pagar nin un euro”.

Tanto polo coñecemento previo que todos os investigados tiveron como polo feito de que sabían que “o diñeiro era público”, a Audiencia considera apoiado que o caso sexa xulgado por un Tribunal de Xurado e rexeita os recursos neste sentido.

REXEITADAS DILIXENCIAS

Finalmente, a Audiencia apoia tamén a decisión do xulgado de instrución de denegar unha dilixencia solicitada pola defensa de Marina Castaño orientada a tentar demostrar que non se beneficiou patrimonialmente dos feitos investigados.

“O obxecto das dilixencias non é determinar se, desde un punto de vista económico global, resultou beneficiada ou non esta investigada na súa relación coa Fundación Camilo José Cela”, apunta a Sala, que cingue a causa a se “tomou parte nunha suposta malversación dos caudais públicos” e considera esta dilixencia “innecesaria”.

6 de xuño de 2016 | 18:15 • Sen comentarios

Comentarios pechados.