publicidade hoxe
Publicidade
omeulibro1

Manuel Rivas gañou o premio “Celanova, casa dos Poetas”

PUBLICADO EN: Noticias de GaliciaCelanovaOurensePortada dereita
A-
A+
Manuel Rivas no acto de entrega do premio "Celanova, casa dos poetas"

Manuel Rivas no acto de entrega do premio “Celanova, casa dos poetas”

O escritor Manuel Rivas avisou de que a lingua galega está “en risco de autodestrución por bioperversidade” na súa intervención tras recibir o premio ‘Celanova, casa dous poetas’, na súa edición número 30, na casa natal de Curros Enríquez, sede da fundación do mesmo nome.

   O acto literario comezou, como cada ano, cunha ofrenda floral ante o busto de Celso Emilio Ferreiro, na entrada do centro escolar de Celanova que ocupa parte do mosteiro de San Rosendo, e seguiu na casa-fundación Curros Enríquez. Alí déronse cita un centenar de veciños, membros da Real Academia Galega, o seu presidente Xesús Alonso Montero; o conselleiro de Cultura, Jesús Vázquez; o alcalde de Celanova José Luis Ferro; e o artista Xurxo Souto, entre outros.

   Rivas recibiu de mans do alcalde a medalla do escultor Acisclo Manzano, elaborada en prata e coa forma dunha espiral, e un diploma deseñado polo pintor e poeta Baldo Ramos. Tras iso, asinou no libro de honra, por duplicado, co debuxo dunha dorna “como barco cara a o máis alá”, e unha frase co seu desexo de que Celanova, unha dos berces da cultura galega, xermole como un novo “Rexurdimento”.

   Na súa intervención posterior, ademais de dar as grazas a todos os implicados no galardón, aludiu tamén a Xurxo Souto, encargado da intervención sobre os valores do galardoado, para compartir o premio con el.

   “No mundo submarino, os mariñeiros separan moi ben o espazo en torno á marca do medo, do que foxen os peixes por ser o lugar onde estala a dinamita, e o lugar de cría, de desova, de pradería ou, como é Celanova, o espazo ‘almeiro’, de creación, e iso é tamén Xurxo, e iso debe ser Galicia: un espazo de vida, desexo e creación”, relatou Rivas.

PAÍS QUE SE AUTODESTRÚE

   Rivas foi comparado, polas súas similitudes, co xornalista e escritor Curros Enríquez e co poeta Celso Emilio Ferreiro, ambos os dous de Celanova e homenaxeados co acto literario anual. O propio galardoado aludiu á “profecía” de Curros no ‘Divino Sainete’ no que “denunciou con retranca” un país que se autodestrúe, que se roe a si mesmo.

   Esa profecía de Curros, segundo o escritor, “podedes vela na situación da lingua, que agora é de emerxencia e de liña vermella, infelizmente”. Agregou que é real o “risco de autodestrución por bioperversidad, fronte á biodiversidade que se trata de conservar”, e apelou á recuperación dunha lingua “de pleno dereito”.

   “Hai que construír entre todos, de esquerdas e dereitas, nacionalistas ou, non un hábitat no que a lingua creza feliz, un espazo de simpatía para ela e por iso brindo neste lugar de Celanova, que é viveiro e para que sexa espazo de liberdade e solidariedade, brindo polo local que é universal, por un mundo chamado Celanova, por un novo Rexurdimento”.

   Pola súa banda, Xurxo Souto, centrou a súa intervención no galardoado e fixo participar a todo o público nun pequeno ritual no que el berraba: “Que creza o mar”, e os asistentes respondían como unha ladaíña: Que medre”, en varias ocasións. “Rivas expresa o que todos sentiamos e non sabiamos que se podían contar” e engadiu do galardoado que a súa “poética nos é rebelión” contra a realidade senón a rebelión da realidade”.

XORNALEIRO DO PORVIR

   Pola súa banda, o conselleiro Jesús Vázquez, foi dos que deu argumentos de conexión entre Rivas e os dous poetas naturais de Celanova homenajedados cada ano. “Os tres son singulares no seu traxectorias, e axústanse á definición do propio Curros de xornaleiros do porvir, adheridos á realidade, comprometidos e críticos no sentido etimolóxico da palabra”.

   “Os tres son autores dunha obra dignificadora e humanista que é necesario coñecer e sobre todo ler”, concluíu Vázquez.

   Pola súa banda, o presidente da RAG, Xesús Alonso Montero, dixo ao inicio da súa intervención estar “asombrado” porque Rivas non tivese antes ese o premio Celanova, casa dous poetas, pero ese “agravio comparativo” queda diminuído por facelo “nunha edición moi especial que é a trixésima”, engadiu.

   Definiu a Manuel Rivas “grande escritor que non é exactamente xornalista senón escritor que publica en xornais”. Nese sentido, equiparouno con Ortega e Gasset, Miguel de Unamuno ou Manuel Azana, ou no caso de Galicia, con Carlos Casares e Ramón Otero Pedrayo, “todos desa estirpe, como Rivas, do periodismo e literatura máis nobres”.

   O presidente da RAG fíxoos a todos seguidores de Manuel Pardo de Andrade que, a finais do século XVIII escribiu contra o absolutismo, “e Rivas, como os outros, fai as súas alegacións contra todos os absolutismos dende que aos 13 anos pediu traballo nun xornal galego, levando as súas notas escolares ao director da publicación,”, detallou.

   Destacou tamén o papel de Manuel Rivas ao publicar en “plataformas eficaces” nas que a súa palabra “é a do poeta, sempre sólida e no seu caso, sempre crítica”. Referiuse a esa estirpe de poetas, como Rivas, como as voces “leais á chamada que ten que ver cos humildes, desfavorecidos e pobres do mundo, por o con elas teremos unha Galicia que rime con Xustiza”.

   O acto contou con intervencións musicais como a da banda de gaitas de Celanova e o grupo de vento Zoar Ensemble, que interpretou, entre outros, o tema “Tons de gris baixo ou ceo”, que contou coa lectura de Manuel Rivas do seu poema do mesmo título, baseado na súa experiencia nos campamentos de refuxiados saharauís en Tinduf.

Ve as bibliotecas como “espazos que deben ser intocables para o capitalismo impaciente”

 

O escritor galego Manuel Rivas ve as bibliotecas como “espazos que deben ser intocables para o capitalismo impaciente”, en relación á posible aplicación do chamado “canon bibliotecario” para os usuarios das bibliotecas.

   Así se pronunciou este domingo o escritor en declaracións a Europa Press tras recibir o premio ‘Celanova, casa dous poetas’, que este ano celebra os seus 30 edición organizado pola casa-fundación Curros Enríquez de Celanova.

   Segundo o escritor galardoado, a aplicación dese canon é unha “subtracción real e metafórica dun espazo”, e recordou que na ideal cidade-xardín, a biblioteca está no centro por ser o templo cívico. A chegada dese canon “sería como a escena bíblica da entrada dos mercadores no templo”.

   Rivas definiu as bibliotecas como o único espazo da cidade ao que acoden por igual vellos e novos, emigrantes e desocupados, traballadores e parados, persoas de todos os xéneros, conservadores e persoas alternativas, e cunha imposición do tipo dese canon “nun espazo así, único en calquera cidade, é como introducir unha comecartos, é dicir, unha perversión,”, concretou.

VALOR DE USO

   Como autor literario, considerou que as bibliotecas e o empréstito de libros “garanten e amplían unha base de lectores, pois hai un efecto multiplicador, mentres que dificultar o acceso a dos lectores aos libros prestados é poñer trabas e dificultar a vida dos libros”.

   Así mesmo, engadiu como última reflexión que introducir “un valor de cambio en cousas que teñen importancia polo seu valor de uso, é como introducir unha anomalía nese mundo único da biblioteca”, concluíu.

   Tras as primeiras directrices da Unión Europea para gravar os libros en favor dos dereitos dos autores, Manuel Rivas e outros escritores de toda España xa asinaron un manifesto conxunto en contra das medidas que se puidesen adoptar.

Perfil do galardoado

 

Manuel Rivas, escritor, ensaísta, poeta e periodista nado na Coruña, desenvolveu a súa obra fundamentalmente en lingua galega e varias das súas novelas foron adaptadas ao cine. Desde moi novo traballou en prensa: El Ideal gallego, La Voz de Galicia e El País, así como en Televisión de Galicia; ademais foi subdirector de Diario 16 en Galicia. As súas reportaxes e artigos están reunidos en ‘O periodismo nun conto’ (1997), ‘Muller no baño’ (2003) e ‘A corpo aberto’ (2008). Unha mostra da súa poesía está recollida na antoloxía ‘O pobo da noite’’ (1997) e ‘A desesperación da neve’ (2009).

Como narrador obtivo, entre outros, o Premio de la Crítica española por ‘Un millón de vacas’ (1990), o Premio da Crítica en Galego por ‘En salvaxe compaña’ (1994), o Premio Nacional de Narrativa por ‘¿Qué me queres, amor?’ (1996), o Premio da Crítica española por ‘O Lapis do carpinteiro’ (1998) e o Premio Nacional de la Crítica en Galego por ‘Os libros arden mal’ (2006), considerada como unha das grandes obras da literatura galega e elexida Libro do Ano polos Libreiros de Madrid. Todo é silencio (2010) foi finalista do Premio Hammett de novela negra. En 2011, Alfaguara publicou os seus contos reunidos baixo o título O máis estraño. ‘As voces baixas’ (2012) é a súa última novela.

7 de setembro de 2014 | 18:25 • Sen comentarios

Comentarios pechados.